Bo-in-Akaroa-Nieuw-Zeeland

Een vroege zaterdagochtend in Nieuw-Zeeland

Zo leren we langzaam ons plekje kennen in Nieuw-Zeeland en de wereld van nu te laten voor wat zij is. Niet uit desinteresse of zelfbescherming maar vanuit een enorme drang het leven iets simpeler te maken...

Met (wilde) dolfijnen zwemmen

Ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik vroeger geen dolfijnentrainer had willen worden. Elk meisje (en voel je maar lekker uniek als het niet zo is) heeft de droom om ooit met dolfijnen te mogen zwemmen of zelfs dolfijnentrainer te worden. Toch had ik mijn eerste keer met dolfijnen zwemmen heel anders voorgesteld.

Als januarikind jarig zijn in de zomer!

Op mijn verjaardag is het (voor zover ik weet) al 22 jaar koud, winderig en vroeg donker. Er is een kans dat ik daardoor serieuzer van aard ben. Zwaarmoediger misschien. Een denker, een doorgewinterde ambitieuze filosofiestudente. Omdat ik praten over eindigheid heerlijk vind, schrijven over betekenis geven aan het leven een plicht en lezen over grote intellectuelen een uitdaging.

Met de ambulance mee

Het ene moment zwem je in één van de mooiste meren ter wereld, loop je een prachtige wandeling naar Mount Cook en geniet je van Nieuw-Zeeland om het volgende moment in een ambulance te liggen die je naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis 45 minuten verderop brengt. Het leven, een reis of een dag kan gek lopen. Het liet me nadenken over dankbaarheid. We moeten altijd en overal maar dankbaar voor zijn. En daar heb ik geen zin meer in.

Volwassenen rennen niet

Ik ben 22. Misschien is het hoog tijd. Hoog tijd om volwassen te worden. En volwassenen rennen niet. Mensen verdraaien bijna hun nek, schrikken op of springen aan de kant al probeer ik nog zo zachtjes op het knisperende grind te rennen. Het is niet normaal. Hardlopen als sport of rennen voor een trein oké, maar daar houdt het volwassen rennen dan ook echt mee op.

Kevin en Bo samen aan het woord over herinneringen

Kevin: Ik staar in het heldere stromende water. Vanaf geen enkele positie rondom deze giga vierkanten bak is te zien waar het water naar toe gaat. De namen van slachtoffers staan in 8cm grote letters gegraffereed in de randen van het bouwwerk. Je kunt ze 1 voor 1 aanraken en toch zal je hen nooit leren kennen.
Bo: 3 maanden zijn we nu onderweg. Gisteravond bekeek ik wat foto’s op Kevin zijn telefoon. Er vloog van alles voorbij. Huh? Hebben we echt al zoveel gezien? In plaats van een gelukzalig en bevredigend gevoel kreeg ik het benauwd.