Bo-in-Akaroa-Nieuw-Zeeland

Een vroege zaterdagochtend in Nieuw-Zeeland

Zo leren we langzaam ons plekje kennen in Nieuw-Zeeland en de wereld van nu te laten voor wat zij is. Niet uit desinteresse of zelfbescherming maar vanuit een enorme drang het leven iets simpeler te maken...

Met (wilde) dolfijnen zwemmen

Ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik vroeger geen dolfijnentrainer had willen worden. Elk meisje (en voel je maar lekker uniek als het niet zo is) heeft de droom om ooit met dolfijnen te mogen zwemmen of zelfs dolfijnentrainer te worden. Toch had ik mijn eerste keer met dolfijnen zwemmen heel anders voorgesteld.

Als januarikind jarig zijn in de zomer!

Op mijn verjaardag is het (voor zover ik weet) al 22 jaar koud, winderig en vroeg donker. Er is een kans dat ik daardoor serieuzer van aard ben. Zwaarmoediger misschien. Een denker, een doorgewinterde ambitieuze filosofiestudente. Omdat ik praten over eindigheid heerlijk vind, schrijven over betekenis geven aan het leven een plicht en lezen over grote intellectuelen een uitdaging.

Met de ambulance mee

Het ene moment zwem je in één van de mooiste meren ter wereld, loop je een prachtige wandeling naar Mount Cook en geniet je van Nieuw-Zeeland om het volgende moment in een ambulance te liggen die je naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis 45 minuten verderop brengt. Het leven, een reis of een dag kan gek lopen. Het liet me nadenken over dankbaarheid. We moeten altijd en overal maar dankbaar voor zijn. En daar heb ik geen zin meer in.

Volwassenen rennen niet

Ik ben 22. Misschien is het hoog tijd. Hoog tijd om volwassen te worden. En volwassenen rennen niet. Mensen verdraaien bijna hun nek, schrikken op of springen aan de kant al probeer ik nog zo zachtjes op het knisperende grind te rennen. Het is niet normaal. Hardlopen als sport of rennen voor een trein oké, maar daar houdt het volwassen rennen dan ook echt mee op.

Kevin en Bo samen aan het woord over herinneringen

Kevin: Ik staar in het heldere stromende water. Vanaf geen enkele positie rondom deze giga vierkanten bak is te zien waar het water naar toe gaat. De namen van slachtoffers staan in 8cm grote letters gegraffereed in de randen van het bouwwerk. Je kunt ze 1 voor 1 aanraken en toch zal je hen nooit leren kennen.
Bo: 3 maanden zijn we nu onderweg. Gisteravond bekeek ik wat foto’s op Kevin zijn telefoon. Er vloog van alles voorbij. Huh? Hebben we echt al zoveel gezien? In plaats van een gelukzalig en bevredigend gevoel kreeg ik het benauwd.

Tot bezinning komen op een gouden strand - zo kom je in het hier en nu

Mijn gedachten over het hier & nu

Zittend op een bankje hoor ik de muziek die uit mijn oordopjes komt. Ik ben verzonken in mijn gedachten zonder enig idee te hebben welk nummer er wordt afgespeeld. Terugdenkend aan Nederland word ik overvallen met gedachten en herinneringen. Wat wil ik gaan doen als ik terug ben in Nederland? Hoe zal het met die ene vriend gaan? Ik heb straks twee pasgeboren nichtjes en kom te wonen in het mooie Amsterdam. Zal ik eindelijk mijn eigen hoofdstad beter leren kennen?

Ik wil gewoon kunnen praten. Over negers, witte, niet-westerlingen, buitenlanders, zwarte en blanken.

Taal vormt ons en tegelijkertijd maken en vormen wij taal. Met Kevin stuit ik regelmatig op van die taalproblemen. Hij heeft aan een half woord genoeg, weet dat ik het niet racistisch bedoel als ik neger of zwarte zeg. Hij snapt het als ik iets probeer te zeggen over buitenlanders terwijl ik het heb over mensen die in Nederland geboren zijn. Niet-westerlingen, verbeter ik mezelf dan. Nee, met een niet-westerse-achtergrond. Maar ook dat voelt alsof ik ze in een hokje stop. Je hoort er niet bij. Niet bij ‘ons’. Wat dat ‘ons' dan ook mag zijn. Ik probeer het nogmaals: Mensen-met-een-niet-westerse-achtergrond-maar-wel-in-Nederland-geboren.

Brooklynbridge New York

Kevin & Bo in New York

Als je over New York praat, zijn er vaak twee soorten reacties:
- De mensen die het verschrikkelijk vinden. Druk, chaotisch, toeristisch, te imposant, te nep, overdreven, groot, eenzaam of individualistisch.
- Of de groep die New York beschouwt als thuiskomen. De sfeer, de orde en tegelijkertijd de chaos, de trappenhuizen, de smalle steegjes, de groene parken en balkons, de drukte. Voor Bo voelt New York als de plek waar alles samenkomt, waar er een mengelmoes is ontstaan van hippies, zakenlui, wereldverbeteraars, daklozen, gezinnen, yogateachers, vrijheidsstrijders en bedelaars.

Kevin en Bo in Washington - Voor het Capitol 2

Wat je moet zien in Washington DC (maar dan net even anders)

In Washington zagen Kevin en ik de meest mooie dingen. In zo’n prachtige hoofdstad is alles ineens kunst, verbazingwekkend en speciaal. Wij vroegen ons af hoe het kan dat op reis alles ineens een extra dimensie krijgt. Met dit fotoblog wil ik jullie de mooiste en bijzonderste plekjes van Washington showen. Vooral die plekjes die van grote waarde en niet-toeristisch zijn. Want Washington DC is voor iedereen zeker een aanrader!

“Verder dan Europa kwam ik niet”

Bo: "En hoe bevalt Amerika je tot nu toe?"
Kevin: "Het is heel gek, ik heb continu het gevoel alsof ik op een filmset sta of in één of andere serie ben beland. De reis vond ik enorm meevallen. Eigenlijk had ik het onwijs naar mijn zin in het vliegtuig. Er viel enorm veel rust over me heen. Al mijn spullen zitten voor het komende half jaar in een opslagbox. Mijn hoofd was ineens zo enorm leeg."

Je hoeft jezelf niet op te blazen om radicaal te zijn

Je hoeft jezelf niet op te blazen om radicaal te zijn

Geen baan, geen huis en heel veel spullen. 70% van mijn spullen heb ik weggegooid, naar de kringloopwinkel gebracht of verkocht. Was het makkelijk? Absoluut niet. Ik zal eerlijk zijn. Ik was bang, onzeker, voelde me allerminst vrij. Radicalisme is belangrijk en heeft een functie.

A compliment makes my day

Iedereen kent vast wel een persoon dat niet perse heel knap is maar wat iets uitstraalt, iets heeft. Een enthousiasme of 'energie' bevat waar je naar blijft kijken. Misschien is dat nog wel mooier dan het perfecte plaatje. Misschien heb ik nog last van de natrappen van de puberteit die me keer op keer wijzen op uiterlijke ongemakken en lelijkheid.

Bo met haar ukelele in de tuin schrijft over cultuurfilosofie

Als geld verdienen alles overheerst, ook onze relaties

Alles is te koop, ook jij. Alles kunnen we verkopen, ook mij. Het is maandagavond. Luis pakt zijn ukelele en kijkt me met een grote grijns aan: ‘Ben je er weer klaar voor?’ zegt hij met zijn Mexicaanse accent. ‘Goed geoefend?’ Ik glimlach en voel hoeveel warmte er door mij heen stroomt als we samen Umbrella van Rihanna spelen en zingen.

Phronesis magazine- artikel Bo

Vrouwen moeten eerst worden bevrijd van andere vrouwen – Deel 3

Het is tijd voor een seksuele revolutie! Huh? Maar een vrouw houdt toch helemaal niet van seks? Als je als vrouw veel zin hebt, dan ben je volgens John Gray al snel seksverslaafd. De relatie tussen seks en vrouwen is nog steeds problematisch.

Phronesis magazine- artikel Bo

Vrouwen moeten eerst worden bevrijd van andere vrouwen – Deel 2

‘Een vrouw met ballen’ is de duidelijkste en direct ook de lelijkste uitspraak die voorkomt in onze taal. Want waarom moeten we een vrouw die lef heeft, zelfverzekerd is en assertief direct associëren met iets mannelijks?

Phronesis magazine- artikel Bo

Vrouwen moeten eerst worden bevrijd van andere vrouwen – Deel 1

Het feminisme loopt spaak. Het woord zelf heeft een negatieve lading en wordt vaak geassocieerd met mannenhaters, seksueel gefrustreerde kutjes of jonge vrouwen die niks beters met hun leven kunnen doen. We zijn moe. Moe van het woord feminisme. Slaap lekker, want ik ben ook moe.

Mag ik alsjeblieft lelijk zijn?

Mag ik alsjeblieft lelijk zijn?

Van deo krijg je kanker, alleen fairtrade chocolade mag je kopen zonder schuldgevoel en zitten is het nieuwe roken. Tegenwoordig kun je maar beter verzwijgen dat je graag een half uur doucht in plaats van de ‘milieuvriendelijke’ 7 minuten en staan we in de rij...

Nieuw Zeeland

De tickets zijn geboekt! Nieuw-Zeeland it is!

WIJ GAAN NAAR NIEUW-ZEELAND!! (en hebben Amerika er nog even voor geplakt)
Nieuw-Zeeland, het land waar ik als klein meisje van droomde.

facebook social media

Stop vooral niet met Facebook, maar neem wel je verantwoordelijkheid

Ga jij vanavond offline?
Facebook schendt onze privacy, verdient maar wat graag miljarden met onze gratis data en kan zien wat jij uitvoert op je computer.

Minimalisme

Minder, minder, minder!

Het is hoog tijd om je huis te verkopen! De rente is laag en huizen zijn voor ze online staan al verkocht. Al scrollend op Funda bekijk ik woonhuizen en appartementen. Alle woningen zijn opvallend opgeruimd.