'Laten we het leven wat eenvoudiger houden'

Licht schijnt in mijn ogen. Ik knijp mijn oogleden stijf dicht en duw mijn hoofd in het kussen. Een natuurlijke wekker noemen ze dat. Ik noem het: ‘Nog-te-vroeg-om-op-te-staan-maar-de-zon-heeft-er-zin-in-dus-ik-ga-er-ook-maar-uit’. Half 7 ’s ochtends en ik loop in een wereld van stilte. De zon is nog niet scherp genoeg waardoor er een koude rilling over me heen glijdt zodra de wind mijn huid aait. Het blijft een bizar idee dat de meeste mensen in Nederland nu de tafel afruimen en zich klaarmaken voor de lange vrijdagavond.

Nietig
Ik kijk even naar boven. Dat doe ik hier wel vaker. Niet omdat ik God, of het universum, om hulp vraag maar omdat ik mij dan weer even bewust kan zijn van mijn minuscule ik. Dat ‘ik’ er niet zoveel toe doe(t). Dat ik een bescheiden houding mag aannemen ten opzichte van de wereld en de wereld zonder mij ook verder zal draaien. Het leven doet haar ding toch wel. Met of zonder mij. Op dat moment schud ik alle wereldproblematiek van mijn schouders. Alleen hoef ik de wereld niet te redden. De idealist in mij slaapt nog in deze vroege uurtjes van de dag. Ik voel me nietig en tegelijkertijd licht.

Een belangrijk eitje 
Als ik terug ben bij onze auto/mega-deluxe-slaap-en-leefplek-ineen, open ik de achterklep en bak een eitje in ons minikeukentje mét (ultraluxe) gootsteentje en gasstelletje. Snel gaat het niet maar momenten waarop je geen tijd ervaart zijn de mooiste zeggen ze toch? Kevin komt bij me staan. Het eiwit wordt langzaam witter en witter en beide staren we naar ons toekomstige ontbijt. We concentreren ons op alleen datgene wat er op dit moment toedoet: het creëren van een heus ochtendmaal.

Zo leren we langzaam ons plekje kennen in Nieuw-Zeeland en de wereld van nu te laten voor wat zij is. Niet uit desinteresse of zelfbescherming maar vanuit een enorme drang het leven simpeler te maken. De behoefte om voor even te kunnen leven vanuit vanzelfsprekendheid.